Wordt het terug wat makkelijker?

Het afgelopen jaar was een behoorlijke uitdaging in mijn beleggerscarrière.

Vorige week schreef ik nog over Howard Marks dat er te veel geld achter te weinig deals aan zit. Naar mijn portefeuille, en bijgevolg ook de adviezen voor SMART Capital vertaalde zich dat in te veel geld voor te weinig beschikbare beleggingsideeën.

Hoewel we wel nieuwe aandelen kochten, was het steeds een bedrijf met een hoekje af (met uitzondering van de uitbouw van onze holdingportefeuille), en was het daarom goedkoop. Nu stoor ik me daar op zich niet aan, want als dat maar een tijdelijk probleem is, kunnen wij als langetermijnbeleggers wel wachten tot dat probleem opgelost is. Ik zorg er natuurlijk altijd voor dat er sterke bedrijven geselecteerd worden die een langere moeilijke periode kunnen overbruggen, maar voluit gingen we niet.

Hoewel ik er eigenlijk naar streef om volledig belegd te zijn (ik verkies aandelen als belegging boven cash) kwamen we nooit in de buurt. Aandelen zoals bijvoorbeeld Shell bleven daardoor ook langer in portefeuille dan gepland, zonder dat dit eigenlijk echt een meerwaarde opleverde naast de dividenden. Andere aandelen zagen we fors stijgen en terug wat dalen. Ik verkocht niet omdat ondanks de stijging ze in mijn ogen nog steeds het beste was wat de markt toen te bieden had.

Daarom juich ik de daling die we afgelopen week kregen toe. Ik hoop zelfs dat het nog een heel stuk lager gaat. Dat maakt mijn leven namelijk veel makkelijker. Dan vind ik hopelijk en eindelijk terug aandelen die gewoon veel te goedkoop zijn, zonder dat er al te opzichtige (tijdelijke) problemen zijn.

Dat de eigen portefeuille mee zakt, dat neem ik er dan graag bij. De aandelen die er in zitten ken ik en wil ik houden. En moest mijn cash toch opraken en ik kom een beter aandeel tegen dan wat er al in mijn portefeuille zit, dan wissel ik het aandeel met het minste potentieel gewoon in.