Amerika gidsland voor de beurs?

De voorbije week waren er de berichten dat we in de langste stierenmarkt aller tijden zitten.

Voor de duidelijkheid, een stierenmarkt blijft duren zolang er geen correctie van 20% in tussentijd is geweest. De discussie waarom we deze lange stierenmarkt kennen, laat ik over aan anderen. Ik zie de lage rentes namelijk als belangrijkste factor, en niet de stijging in bedrijfswinsten.

Binnenkort krijgen we waarschijnlijk een heleboel artikelen te verwerken die wijzen op 10 jaar na… (vul zelf in, bijvoorbeeld de val van Fortis, de ondergang van Lehman Brothers,…).

Maar is het allemaal zo’n rozengeur en maneschijn geweest?

Als we kijken naar de S&P en Amerika blijkbaar wel.

Hieronder de grafiek van de S&P500 voor zolang Google Finance het me toeliet deze te selecteren:

S&P500

Zoals u kan zien een geweldige stijging sinds het dieptepunt in 2009. Omgezet in cijfers: sinds het dieptepunt in maart 2009 ging de S&P500 meer dan x4, ofwel een stijging van 320%. In nominale cijfers steeg deze van 684 punten naar 2875 punten.

Maar ook sinds het hoogtepunt van 1530 punten in september 2008 is dit nog een stijging van 88%.

U weet dat ik mijn bedenkingen heb bij deze stijging, omdat deze voornamelijk gedreven wordt door een handvol (tech)aandelen.

Ook opvallend is dat er tussen de piek van de dotcom hype en net voor de financiële crisis van 2008 slechts enkele punten verschil waren voor de S&P500.

Maar wat met de beurs in Europa?

Als we echter naar de Eurostoxx 600 kijken, zien we voor Europa een heel ander verhaal.

grafiek eurostoxx 600

Met 385 punten staat deze onder de piek van 404 die we in april 2015 bereikten en ook nog onder de piek van 399 in juli 2007 en deze van 402 in maart 2000.

Niet alleen begon de financiële crisis bij ons in Europa een jaar eerder dan in Amerika, wij hebben deze piek nog niet overschreden, iets wat voor Amerika al in 2013 gebeurde. Ook in Europa kende de Eurostoxx meer dan een verdubbeling van dieptepunt tot vandaag, maar het komt daarmee niet in de buurt van de S&P500.

Ik vind dan ook de discussies of de stierenmarkt nog lang door kan, en of we een correctie mogen verwachten altijd erg vermakelijk. De ene wijst namelijk op de grote stijging van de S&P500 die niet kan aanhouden. De andere wijst naar de bedrijfswinsten die goed zijn in verhouding tot de beurskoers (maar gebruikt daarvoor meestal Europese aandelen).

De twee partijen hebben gelijk. Maar zal Europa niet mee duikelen als de beurzen in Amerika corrigeren? Of gaan we deze keer dapper standhouden?

Penny wise, Pound foolish

In het Engels is er de geweldige uitspraak Penny wise, Pound foolish, om iemand aan te duiden die altijd heel sterk op de kleine uitgaven let om daarna soms bakken geld uit het raam te gooien bij een grote aankoop.

Op de beurs kom je ze ook vaak tegen. Mensen die heel spaarzaam leven om dan daarna hun geld te beleggen in een bedrijf dat ze niet kennen. Soms loopt dat goed af, maar spijtig genoeg niet altijd.

Ik ben op de beurs waarschijnlijk het omgekeerde van wat met die uitspraak bedoeld wordt.

Zoals jullie ondertussen al wel weten ben ik een echte langetermijnbelegger. Ik kijk naar de onderliggende bedrijven, zie of ze een mooi toekomstperspectief hebben, degelijk management, een sterke balans enzoverder. Ik koop ze ook enkel als ze goedkoop genoeg zijn. Vaak wil dat zeggen dat ze tijdelijke problemen hebben, of in een dal zitten van een cyclus.

Of om het visueel voor te stellen:

focus op waarde

Mijn aandacht is dan gefocust op de groene lijn, welke de waarde van het bedrijf moet voorstellen.

De blauwe lijn welke de beurskoers moet voorstellen, bekijk ik enkel als een hulpmiddel om aan- en verkopen te doen. Noteert het aandeel genoeg onder de groene lijn, dan zal ik kopen. Noteert deze er voldoende boven, dan ga ik over tot verkoop.

Een typisch beeld van mijn aan- en verkopen heb ik aangeduid met de groene en rode pijl.

Ik kijk dus naar de grote zaken. Met andere woorden met mijn ponden zit het goed op de lange termijn, maar ik zou nog veel meer extra pennies kunnen maken door ook wat aandacht te hebben voor de korte termijn.

Af en toe krijg ik van een lezer een vraag binnen die me even met de neus op deze feiten drukt, waarvoor dank trouwens, en dan ga ik op zoek naar manieren om toch ook meer te kunnen profiteren van de korte termijn.

Maar waar stopt de lijn tussen rekening houden met kortetermijnproblemen (bijvoorbeeld lage of hoge grondstofprijzen, productiebeperkingen,…) en het proberen te timen van de markt?

Ik blijf opzoek naar dit evenwicht, maar de focus blijft wel de groene lijn!

 

PS: besparen op goede beleggingsinformatie zou je eveneens penny wise, pound foolish kunnen noemen. Als je iemand tegenkomt waar je de filosofie en ideeën van begrijpt, is het de moeite om hem of haar te volgen. Voor de prijs van een abonnement moet je het niet laten, die heb je met 1 tip al terugverdiend.

Kan je je vinden in mijn filosofie, dan kan je je abonneren op SMART Capital door hier te klikken

Focus op wat er echt toe doet bij beleggen

Is de crisis in Turkije het dominosteentje dat een einde maakt aan de stijging van de beurzen?

Hoewel dit jaar de stijging nog vooral in de V.S. te vinden is en minder bij ons, zit zowat elke belegger die ik ken te wachten op de volgende serieuze correctie. Sommigen hopen zelfs op een flinke crash.

Als ik de cijfers zie van de bedrijven, dan denk ik niet dat een echte crash al voor de deur staat. De markten zijn niet goedkoop, maar de cijfers van de bedrijven zijn ook nog steeds goed.

Dat de beleggers ondertussen nerveus beginnen worden is duidelijk wanneer bedrijven die eigenlijk niet zo’n slechte cijfers of zelfs goede cijfers voorleggen een pandoering krijgen van 20%, gewoon omdat de verwachting nog hoger was.

Kortom, een crash is misschien nog niet meteen aan de orde, maar een stevige correctie zou ons goed doen. Even terug met de voeten op de grond.

Want persoonlijk twijfel ik sterk of vandaag alle beleggers nog wel beseffen dat de beurs ook achteruit kan gaan. Een ander vermoeden van mij dat de beleggers terug veel te weinig kijken naar wat er echt toe doet bij een bedrijf, namelijk de winst en de vrije cashflow werd vorige week bevestigd door een artikel in de Tijd met titel “Winstcijfers steeds meer irrelevant voor beleggers”.

Onderzoek van Deutsche Bank geeft aan dat de winstcijfers steeds minder de grote koersbewegingen verklaren..

Een paar weken geleden schreef ik al over Facebook. Het aandeel duikelde 20% lager hoewel de cijfers nog geweldig waren, maar de markt toch teleurgesteld was.

De reden voor deze daling was de vertraging in de groei van het aantal gebruikers, of beter gezegd de maandelijks actieve gebruikers.

Nu ligt het ook deels aan de bedrijven dat de focus op andere parameters ligt die zij zelf vaak verkiezen. Zo startte Facebook de presentatie met deze maandelijkse gebruikers om pas veel later (slide 10) iets over de winst te zeggen. Maar Facebook is daarmee niet alleen. Veel bedrijven spreken in de highlights van de cijfers over EBITDA, REBITDA, aangepaste EBITDA, aangepaste winst,…

De feitelijke cijfers die er echt toe doen moeten we dan vaak zelf gaan zoeken in de jaarrekening die ergens achteraan staat tussen de kleine lettertjes,… Voor mij niet gelaten, maar veel beleggers laten hun eerste indruk sterk bepalen door wat het bedrijf in de highlights publiceert.

EBITDA (winst voor interesten, belastingen, afschrijvingen en waardeverminderingen) is ondertussen een algemeen bekend begrip in de beleggingswereld, hoewel het in de jaarrekening niet voorkomt. Persoonlijk heb ik het er niet voor. Ofwel wil ik de operationele winst kennen, ofwel de vrije cashflow, niet iets zoals de EBITDA die er tussen ligt. En wat er uiteindelijk voor ons als belegger nog het meeste toe doet op lange termijn, is de nettowinst per aandeel (WPA).

Op kortere termijn is de WPA niet altijd een goede maatstaf omdat deze sterk beïnvloed kan worden door éénmalige kosten en opbrengsten, vandaar dat de operationele winst en vrije cashflow uiteraard ook heel belangrijk blijven. Maar op lange termijn is het wel de stijging in WPA die uiteindelijk ook de waarde van het aandeel zal doen toenemen.

Vechten tegen jezelf op de beurs, en hoe ik win van mezelf

De resultaten van beleggingen worden afgemeten tegenover anderen, indexen,… En zoals ik enkele weken geleden ook al schreef, doe ik het ook, gewoon omdat dat de enige manier is om op een eerlijke manier vergelijkingen te maken voor de lezers van SMART Capital.

En ik moet toegeven dat ik het daarmee soms wel moeilijk heb. Jaren zoals 2015, 2016 zijn daarbij makkelijk als je je belangrijkste referentie index (Eurostoxx 600) met respectievelijk 9,14%, 21,13% en 5,1% verslaat, zelfs als je in dat laatste jaar de S&P500 het beter ziet doen, dan kan je makkelijk terugblikken op de voorgaande jaren waarbij deze het veel slechter deed.

Maar een jaar zoals dit jaar waarbij ik constant aankijk tegen een licht negatief rendement (-1,6%) en het resultaat minder is dan Eurostoxx 600 (-0,22%) en S&P500 (+5,83%), betrap ik me er soms op dat dit toch een invloed heeft op mijn denkwijze over sommige aandelen, en moet ik daar bewust tegenin gaan.

Rationeel en uit ervaring weet ik natuurlijk wel dat het niet mogelijk is om elk jaar de indexen te kloppen, en eerlijk gezegd is dat ook niet echt mijn doel. Mijn doel is om elke 4 tot 7 jaar mijn geld te verdubbelen, waar ik met een verdubbeling ten opzichte van mei 2013 ofwel 5 jaar nu goed op schema zit.

Het op die manier bekijken is voor mij persoonlijk veel beter dan het te bekijken alsof ik jaarlijks tussen de 10% en 18% rendement moet halen. Nochtans is dat net hetzelfde, maar het geeft meer mentale rust. Mijn advies is om dat ook zo te doen.

Want uiteindelijk voer je als belegger geen strijd tegen andere beleggers of de indexen. Je voert een strijd tegen jezelf. Je zet een doel en je gaat voor dat doel.

De strijd is dan ook een psychologische strijd om te blijven vertrouwen op je kunde en je werkwijze, zelfs al is het resultaat op korte termijn niet wat je had gewild.

Slechte aandelen bestaan niet

Ook deze week waren de sterke emoties op de beurs weer volop zichtbaar.

Vorige week ging zelfs het immens populaire Facebook fors onderuit omdat het aantal gebruikers lager was dan verwacht.

De cijfers waren nochtans nog steeds fenomenaal te noemen. Facebook is nog steeds een fantastisch bedrijf, tenminste toch zeker cijfermatig, of het ethisch ook een geweldig bedrijf is, daar ben ik persoonlijk niet van overtuigd.

Als waardebelegger ben ik steeds heel gefocust op het bedrijf, of misschien is het omdat ik voordat ik een beursbrief schreef een ondernemer was. Misschien ben ik net daardoor ook een waardebelegger geworden,…

Welke van de twee het ook is, door steeds erg te focussen op het bedrijf verlies ik soms wel eens uit het oog dat het grootste deel van de beursparticipanten dit helemaal zo niet zien.

Zij zien aandelen als producten om in te handelen. Laag kopen en hoog verkopen is dan de boodschap. Het onderliggende bedrijf en de cijfers zien zij dan meer iets als wat de prijs van het aandeel bepaalt. Een beetje zoals de olievoorraden de olieprijs bepalen of de stand van het water van de rivieren de tarieven bepaalt van de binnenscheepvaart.

Dat er meer olie verbruikt wordt speelt een secundaire rol, net als bij de binnenscheepvaart het aantal transporten ook op de tweede plaats komt na de stand van de rivieren.

Een aandeel is geen handelsproduct (voor mij)

Mij lukt dat dus niet. Ik kan een aandeel niet als een handelsproduct zien. Ik moet steeds de bedrijven kennen, wie bestuurt ze, hun producten, hun markt, groeipotentieel,… .

Het eerste dat ik steeds probeer te doen, om mijn werklading te verlichten is te proberen te bepalen of een bedrijf een goed of een slecht bedrijf is.

Ik probeer namelijk te vermijden om in slechte of minder goede bedrijven te beleggen. Want op korte termijn mag de beurskoers dan wel bepaald worden door emoties en nieuwsberichten, op lange termijn onderscheiden de goede bedrijven zich en volgt de beurskoers automatisch.

Maar toch krijgen de zogenaamde mindere bedrijven soms wel aandacht van mij. Er zijn namelijk wel goede en slechte bedrijven, maar er zijn geen goede of slechte aandelen.

Goed bedrijf, slecht aandeel?

Van een goed bedrijf kunnen de aandelen helemaal niet interessant zijn als de aandelenkoers slecht is (lees veel te duur). En andersom kan een slecht bedrijf wel interessant zijn om te kopen als de aandelenkoers goed is (lees heel goedkoop).

Een voorbeeld zijn wat Benjamin Graham de net-nets noemde. Net-nets zijn aandelen die goedkoper noteren dan de waarde van hun vlottende activa (cash + andere liquide middelen + aangepaste inventaris + aangepaste openstaande klanten) waar alle schulden van zijn afgetrokken. Met andere woorden gebouwen en andere vaste activa krijg je er “gratis” bij.

Indien zo’n bedrijf morgen zou geliquideerd worden, verdien je er een aardig centje aan. Mogelijks een slecht bedrijf, maar potentieel een leuke opportuniteit met een beperkt neerwaarts risico.

Aan de andere kant van het spectrum staat bijvoorbeeld Amazon. Een mooi bedrijf, waarvan AWS (de cloudcomputing tak) alleen al zorgt voor fenomenale cijfers. Maar is het aan de huidige beurskoers en koerswinstverhouding van 228 ook een beleggingsopportuniteit?

Risico's kennen

Als u op lange termijn een succesvol belegger wil zijn, dan is het vaak belangrijker om uw risico goed in te schatten en te proberen te beperken, dan te mikken op uitzonderlijke koersexplosies, waarbij de risico’s navenant zijn.

Vandaar ook Buffett’s gouden regels

  1. Verlies geen geld en
  2. Vergeet regel 1 niet.

Je hebt goede en slechte bedrijven maar dat maakt geen goede of slechte aandelen. Wel zijn er goede en slechte aandelenkoersen.

Blijft er geld op tafel liggen?

Afgelopen weken kregen we weer een aantal mooie staaltjes van emoties op de beurs gepresenteerd.

Bekaert dook vrijdag na een winstwaarschuwing 25% lager en zakte van €27,5 naar €20,5 en noteerde daardoor zelfs even onder haar tastbare boekwaarde van €21,4. Duidelijk een overdreven reactie, zelfs als we rekening houden met de stevige schuldgraad.

Diezelfde dag dook het Nederlandse Wessanen ook 26,5% lager na de presentatie van haar halfjaarcijfers. Hier lijkt het echter minder om een overdreven reactie te gaan. Bij dit aandeel lijkt het er meer op dat het even terug met de voeten op de aarde komen is nadat de koers de afgelopen vijf jaar sneller is gestegen dan de winst.

Nog een recent voorbeeld, maar waar de koers al de kans kreeg om te herstellen is Greenyard. In een fabriek in Hongarije werd de listeria bacterie gevonden, dezelfde soort waaraan 9 mensen stierven, al is er geen direct verband aangetoond.

De reactie van de markt hierop was ook hevig, het aandeel dook van €12,5 naar €7,5, een daling van 40%.

Toen de kosten van de terugroepactie van de diepvriesgroenten bekend werden gemaakt, namelijk zo’n €30 miljoen leek het er zeker op dat de marktreactie fel overdreven was. Tenminste als je het enkel financieel bekijkt. En de reactie bleef dan ook niet uit, de koers steeg en stond voor het weekend op €10,14, ofwel terug 35% hoger.

Zijn zulke reacties enigszins voorspelbaar?

Eigenlijk zijn zulke reacties best voorspelbaar.

Laat ik dan ook geld op tafel liggen door nu niet in Bekaert, of in andere aandelen die zo’n pandoering krijgen te stappen? Absoluut, elke dag.

Vind ik het erg? Absoluut niet.

Ik laat namelijk ook alle problemen op tafel liggen. Naast tientallen tot honderden voorbeelden van aandelen die snel van zo’n klap herstellen, zijn er ook honderden voorbeelden van aandelen die deze nooit meer te boven komen.

Om even terug Greenyard als voorbeeld te nemen. De kostprijs van €30 miljoen voor de terugroepactie is binnen de perken. Dit zal het resultaat voor dit jaar wel in het rood duwen, maar op lange termijn is dit geen dealbreaker.

Nog niet te lang geleden heb ik Greenyard bekeken en ben ik afgehaakt op de hoge schuldgraad en lage marges, maar dat terzijde.

Wat ik onlangs geleerd heb van iemand die zijn hele carrière in de voedingssector heeft gewerkt, is dat de kostprijs aan imagoschade en vertrouwen bij voedingsbedrijven vaak de kost van de terugroepactie vele malen overstijgt.

En ik vrees ook dat dit bij Greenyard het geval gaat zijn. Er zijn doden gevallen, al dan niet rechtstreeks aan Greenyard verbonden, voor de perceptie speelt dit geen rol. Daarnaast was het ook een terugroepactie in verschillende landen, geen geïsoleerd geval zoals bij de fipronil terugroeping van Lotus Bakeries.

Ik zie dit dan ook niet als een belegging voor de lange termijn.

Berekende gokjes maken kan lucratief zijn

Op korte termijn winsten maken door berekende gokjes zoals deze te plaatsen kan heel lucratief zijn. En als u dat wil doen, dan bent u waarschijnlijk ook dagdagelijks met de beurs bezig en heeft u mijn advies daarin niet nodig.

Het is ook niet de manier waarop ik werk. Ik zoek aandelen voor de lange termijn. Rustig beleggen, dat slaapt beter en is ook heel lucratief.

Berekende gokjes maak ik ook op de iets langere termijn met penny stocks. Ik hou daarbij steeds volgende uitspraak van Benjamin Graham voor ogen:

“Op de korte termijn is de beurs een gokmachine, op lange termijn een weegschaal” Benjamin Graham

Hysterie of terechte paniek na de recente overname van Amazon?

Amazon maakte vorige week donderdag bekend dat ze de onlineapotheek PillPack kochten, en dit voor $1 miljard.

Vorig jaar in juli was het al duidelijk dat Amazon de markt van de voorgeschreven geneesmiddelen wilde betreden. In onze SMART Formula werd toen CVS Health opgenomen en deze waarschuwing stond er ook duidelijk in vermeld.

Het is ook om die reden, of tenminste, dat was toch de enige verklaring die ik kon vinden, dat de koers van CVS daalde.

Nochtans wordt in Amerika nog steeds 90% van alle voorschriften afgehandeld aan een fysieke toonbank.

Eén van de meest gehoorde argumentaties pro CVS of haar collega's Walgreens Boots en Rite Aid is dat de markt van geneesmiddelen op voorschrift een zeer ondoorzichtige markt is die afhangt van reglementering, contracten en afspraken met dokters, verzekeringen,… .

Nu heb ik in mijn titel uiteraard ook wat overdreven. Als een aandeel zoals CVS op één dag 8% lager gaat lijkt dat een enorme paniekreactie, maar uiteindelijk op jaarbasis bedraagt de daling maar zo’n 20%.

Met enige zekerheid kan je zeggen dat een daling van 8% op één dag overdreven is op een bericht van een overname van een concurrent. Uiteindelijk bestond PillPack al, en net zoals we zien bij Whole Foods kan Amazon de business niet op één dag veranderen. En aan een koerswinstverhouding van nog geen 10 kunnen we ook niet zeggen dat er een overwaardering van CVS mee gemoeid was.

Maar is een daling van 20% op een jaar tijd ook onterecht gezien de reputatie van Amazon?

De vraag die beleggers in Amerikaanse apothekers zich vandaag moeten stellen is hoe sterk Amazon die markt kan veranderen, en hoe snel ze dit gaan kunnen.

Doemberichten over de ondergang van de apotheek vind ik flink overroepen. Maar dat wil ook niet zeggen dat ik vandaag er in zou investeren.

Amazon is gestart als een online boekenwinkel en heeft daar de markt flink door elkaar geschud. Uiteindelijk zijn niet alle fysieke boekenwinkels verdwenen, maar het landschap zal nooit meer hetzelfde zijn. En ook dat ging niet op 1 dag tijd.

Ondertussen is Amazon ook een ander bedrijf geworden. Ze kunnen werken met lage marges, hebben geen zware fysieke infrastructuur zoals de gewone apothekers en hebben het voordeel van technologische netwerk effecten. Om nog maar te zwijgen van de enorme hoeveelheden data van hun klanten waarover ze beschikken.

Jeff Bezos is ook een man met een plan en een lange termijnvisie. Hij doet een zet zoals deze niet zomaar. We mogen ook niet vergeten dat hij (met Amazon) een samenwerking is aangegaan met Berkshire Hathaway en JP Morgan om een onafhankelijk gezondheidszorg bedrijf op te richten voor hun personeel.

Weer een boeiend verhaal om te volgen op de beurs, maar ik doe het (voorlopig?) wel vanop de zijlijn.

Passief beleggen: Kijk mama, zonder mensen

Iedereen kent wel de filmpjes of foto’s van kinderen die aan het fietsen zijn en roepen “kijk mama zonder handen” om daarna te vallen. “Eerst zonder handen, daarna zonder tanden” zegden wij wel eens tegen onze dochters toen ze nog jonger waren.

Misschien een gek iets in een beursblad, maar dat was waar ik direct aan moest denken toen ik de nieuwe memo las van Howard Marks.

Zoals u weet volg ik verschillende bekende beleggers. Niet voor beleggingsideeën, want die geven ze niet weg, maar wel voor hun brieven aan hun aandeelhouders of klanten. Een van hen is Howard Marks, en hij schreef ook nu weer een mooie nota.

In deze nota gaat Marks in op de drie manieren van beleggen waarbij op de beurs de rol van de mens wordt ingeperkt: Het beleggen in indexfondsen en andere vormen van passief beleggen, kwantitatief en algoritmisch beleggen en artificiële intelligentie, ofwel robotbeleggers. De volledige nota kan u hier lezen (Engels). Ik ga wat dieper ingaan op het deel dat hij schreef over passief beleggen en ETF’s.

In het verleden heb ik zelf al eens aangegeven dat ik een enorm gevaar zie in het passief beleggen en de indexfondsen. Hoewel het idee heel goed is om periodiek te beleggen en met zo laag mogelijke kosten, is het gebruik vandaag erg doorgeschoten, en wordt er actief gehandeld in deze passieve fondsen,…

Howard Marks noemt indexbeleggen een “can’t lose but also a can’t win” strategie. Je kan namelijk door de lage kosten en het weinig handelen, het amper slechter doen dan de index, maar de keerzijde is natuurlijk ook dat je het niet beter kan doen.

Met indexbeleggen is uiteraard niets mis. Met de tijd werd deze methode populairder omdat de meeste actieve beheerders na kosten er niet in slagen de indexen te verslaan over lange periodes. Waarom dan nog proberen en niet voor de lage kosten gaan, denken veel beleggers. Kortom passief beleggen werd steeds populairder.

Maar de financiële industrie is natuurlijk slim en heeft een manier gevonden om ook hieraan iets te verdienen. Na de gewone indexfondsen kwamen de ETF’s. deze ETF’s kunnen eveneens een index volgen, maar deze kunnen ook zijn samengesteld volgens een vaste set regels.

Hierbij was het maken van de ETF een actief gebeuren, waarna later alles via deze vaste regels en passief werd behandeld. En zoals het steeds gaat in de financiële sector is dan snel het einde zoek. Zo krijg je zelfs ETF’s die enkel Bijbels verantwoordelijk beleggen,..

Wat is er nog passief aan het beleggen in ETF’s die zo nauw geselecteerd zijn? Hierbij moeten actieve beslissingen worden genomen.

In 2016 waren er wereldwijd 4779 ETF’s. Vorig jaar waren er 1929 ETF’s in Amerika, waarvan er 284 in dat jaar alleen werden gecreëerd.

De nieuwste trend zijn de ETF’s met een hefboom. Ook hier lijkt de enigste reden handelen, want waarom zou je als passieve belegger 2 of 3 keer zo hard willen stijgen of dalen dan de index?

Waar Marks op wijst is dat die passieve fondsen hun geld steken in indexen en andere benchmarks die zijn samengesteld waarbij de populairste aandelen ook het meeste gewicht krijgen, omdat ze de grootste bedrijven zijn (of worden). Stel dat een aandeel een gewicht heeft van 12% in een index, en een ander maar 1%, dan wordt bij elke €1000 die in de ETF die deze index volgt er voor €120 gekocht aan het eerste en slechts voor €10 van het tweede aandeel. Je kan je dan ook voorstellen dat aandelen die niet in een index voorkomen nog meer achterblijven.

Het gekke daarbij is dat actieve beheerders bepalen wat de populairste aandelen zijn en de rest volgt, waarbij deze populairste aandelen nog sneller stijgen en de rest nog meer achterblijft.

Dit werkt goed zolang er voldoende actieve beheerders zijn die hun onderzoek doen naar de onderliggende bedrijven en hun management. Maar wat als de meerderheid van het geld “passief” is en gewoon volgt?

Op dat ogenblik zullen we veel meer verkeerd geprijsde aandelen zien, zowel te duur als te goedkoop. Kortom een geweldig gegeven voor de actieve beleggers (zoals wij) om meer koopjes te kunnen doen. De vraag is enkel nog bij welk gewicht van de passieve fondsen wij deze voordelen echt gaan beginnen voelen. Daarnaast zullen we deze koopjes ook steeds meer moeten gaan zoeken bij de kleinere aandelen, want grote aandelen sukkelen makkelijk in zo’n ETF, vaak gewoon al door de omvang van de ETF zelf.

Beleggen, een heel leven lang

Bij het analyseren van Sofina kwam ik volgende quote van de voorzitter van de raad van bestuur, David Verey, tegen:

“Het werk van een belegger is nooit ten einde. Investeren is een ononderbroken activiteit. Graag brengen wij er op jaarbasis verslag van uit, maar het is en blijft een doorlopend verhaal.

Onze inspanningen van nu zullen zich vertalen in de resultaten van morgen. Voor elk van onze beslissingen zal alleen de tijd uitwijzen of wij uiteindelijk de meest verstandige keuzes gemaakt hebben” David Verey (voorzitter Sofina)

Persoonlijk vind ik dit heel mooi verwoord waar ik zelf ook vaak mee geconfronteerd word. Je wil elk jaar het liefst topresultaten neerzetten. Maar het is nu eenmaal eigen aan beleggen dat dat niet elk jaar zal lukken.

Je weet nooit op voorhand of je inschattingen die je maakt zullen worden behaald door het bedrijf, zullen overtroffen worden of dat je te positief gestemd was. Er kunnen gaandeweg flinke veranderingen optreden op technologisch gebied, alternatieve producten op de markt komen,… .

Als je dan op vaste tijdstippen een foto neemt, zoals bijvoorbeeld een jaarverslag voor Sofina, of de maandelijkse bespreking van de portefeuille in dit blad, dan vertellen de cijfers vaak niet het hele verhaal.

Emoties vs ratio

Zo kan het zijn dat er in de portefeuille een aantal posities zitten die zeer mooie rendementen laten zien, maar die op het einde zitten van hun houdbaarheid.

En aan de andere kant zit er misschien een aandeel in dat redelijk recent werd aangekocht en op 20% verlies staat.

Gevoelsmatig lijkt het dan alsof die aandelen met tientallen en soms honderden procenten winst ook de beste aandelen zijn van dat moment en die verliezer de slechtste.

Vaak is echter het tegendeel de waarheid. Het potentieel van de verliezer is vaak veel groter. En verstandelijk begrijpt iedereen dat wel, maar toch durven op de beurs emoties de bovenhand nemen.

Mensen worden verliefd op aandelen (de winnaars) en panikeren vaak bij verliezen.

Beleggen verveelt nooit

Het werk is nooit teneinde klopt ook 100%. Je bent inderdaad constant bezig met je beleggingen, is het niet om nieuwe aankoopkandidaten te vinden, dan is het wel het opvolgen van je huidige posities en veranderingen in de markt monitoren. Beleggen kan je je hele leven doen, zonder dat het ooit gaat vervelen.

En het is ook zo dat alle inspanningen die we vandaag leveren pas later vruchten zullen afwerpen, dat kan morgen zijn, maar ook pas binnen een jaar of zelfs nog langer.

Frustrerend voor mij is dat de lezers van SMART Capital al dat werk vaak niet zien. Enkel de beslissingen van een aan- of verkoop komen er in terecht. Pas als ik beslis een aandeel te kopen of verkopen, maak ik er een verslag van. Al het werk van (gedeeltelijke) analyses van tientallen andere bedrijven per jaar verdwijnt bij mij in de spreekwoordelijke schuif of prullenmand.

Of de beslissingen van aan te kopen, of ze in de schuif of prullenmand te deponeren, de juiste beslissingen waren, zal enkel de tijd uitwijzen.

Mijn beleggingen volgen via de social trading app Imprea

Vandaag heb ik eens iets anders voor u.

Enkele weken geleden werd Imprea gelanceerd. Imprea is een zogenaamde social trading app. Deze laat u toe om zelf te handelen op de beurs, maar ook om mensen te volgen of zelf gevolgd te worden.

Toen ik in januari de proefversie leerde kennen, wist ik meteen dat ik daar ook deel van wilde uitmaken. Waarom?

Mijn doel om indertijd een beursblad uit te geven was altijd in de eerste plaats om particuliere beleggers te helpen. Daarom geef ik niet alleen steeds zeer uitgebreide informatie over alle aandelen in SMART Capital, maar probeer ik ook steeds in het voorwoord mijn visie op de markten te vertellen en aan de lezer iets te leren (of voor sommigen hun aan iets te herinneren). Dat ik tegelijk met mijn passie ook mijn boterham kon verdienen tot mijn kapitaal groot genoeg zou worden om van te leven via mijn beleggingen, was mooi meegenomen natuurlijk.

Maar met een beursblad vielen er ook een hele hoop mensen buiten de boot. Ze hadden geen tijd om alles mee op te volgen, kenden niets van brokers en wilden geen fouten maken.

En daarin past Imprea dan weer geweldig. Het is een heel simpele app, en met de druk op een knop kan je makkelijk iemand zijn trades volgen, terwijl je toch zelf de beslissingen neemt. Het is niet zoals bij vele andere systemen waar je instapt en daardoor elke trade moet volgen. Neen, je kan per individueel order volgen of beslissen om dat aandeel niet te kopen.

En zo wil ik het ook, iedereen baas over zijn beleggingen.

Nu ben ik een van de zogenaamde guru’s op deze app die je kan volgen. Het woord guru vind ik vreselijk, ik ben gewoon iemand die gepassioneerd bezig is met de beurs en met mijn abonnees deel hoe ik mijn eigen portefeuille beheer. Uiteraard ben ik wel trots op mijn resultaten.

Op Imprea ga ik zelf ook beleggen, en ik heb daar momenteel €20.000 voor klaargezet om een nieuwe portefeuille te starten. Deze portefeuille zal uiteraard bestaan uit de aandelen van SMART Capital (de aandelen uit het spaarplan worden niet mee opgenomen, omdat dit zoals het woord zegt een spaarplan is).

Van zodra u een beleggersrekening hebt geopend bij Imprea kan u mensen volgen. (Momenteel werkt dit enkel nog maar op Apple iOS, de Android versie is in de maak).

Om mij te kunnen volgen moet je naast gebruiker van Imprea ook abonnee van SMART Capital zijn (klik hier om abonnee te worden). Dit omdat ik wil dat iedereen geïnformeerd is voor hij/zij een aandeel koopt of verkoopt en mijn manier van werken moet begrijpen.

Momenteel ben ik bewust nog niet gestart met handelen, dit zal ik pas beginnen doen vanaf volgende week (20 juni), zodat iedereen meteen mee kan volgen als ze willen.

Oh ja, ze hebben ook een kort interview met me afgenomen dat u hier kan vinden. (u kan via deze link ook uw beleggingsrekening openen bij Imprea)